Zmiana powszechnego funkcjonowania po chorobie, urazie albo dłuższym leczeniu na prawdę bardzo często wymaga dostosowania wielu obszarów życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć także powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami oraz samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.
W praktyce nie ogranicza się wyłącznie do ćwiczeń czy terapii, niemniej jednak tyczy się też nauki radzenia sobie ze zmianami, które pojawiają się po przebytych problemach zdrowotnych.
Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w współzależności od wieku, sposobności organizmu oraz indywidualnej sytuacji danej osoby. Nierzadko największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do powszechnego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich przypadkach istotne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobów. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów powinno uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.
W ramach różnych form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z w pewnych przypadkach przeznaczonym na odpoczynek i przekształcenie normalnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje oraz aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór adekwatnej formy pobytu zależy w głównej mierze od rodzaju schorzenia, wymagań medycznych oraz zakresu niezbędnej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie bardzo dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i sposobności udziału w konkretnych zajęciach.
Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W takich wypadkach zwraca się uwagę nie tylko na sprawność fizyczną, ale również na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się wręcz u osób z podobnym rozpoznaniem.
Zobacz więcej: rehabilitacja społeczna.